Bycie kobietą w dzisiejszym świecie bywa wymagające. Przez długi czas kobiecość była umniejszana, zniekształcana albo wtłaczana w obce jej formy. Raz kazano ją pomniejszać, innym razem — udowadniać, że musi być twarda, niewzruszona, zawsze „silna”. A przecież prawdziwa siła kobiety nigdy nie polegała na byciu kimś innym niż sobą.

W dawnych kulturach kobiety były strażniczkami życia, ognia domowego, relacji i ciągłości rodu. Nazywano je „tymi, które wiedzą” — bo słuchały ciała, czuły rytm świata, widziały głębiej. Ich łagodność, uważność, troska i intuicja nie były słabością. Były cichą, stabilną mocą, na której opierała się wspólnota.

Od zawsze kobieta była blisko Matki Ziemi — jej rytmów, pór roku, wzrostu i obumierania, pełni i odpoczynku. Z tej relacji czerpała mądrość, siłę i poczucie przynależności. Ziemia uczyła ją cierpliwości, zaufania do cykli i tego, że wszystko ma swój czas. W połączeniu z naturą odnajdywała ukojenie, zakorzenienie i pamięć o tym, kim jest.

Dziś te jakości często giną w hałasie świata. Miękkość bywa mylona z kruchością, wrażliwość z brakiem siły, a czułość z naiwnością. Zamiast wspólnoty pojawia się porównywanie. Zamiast wsparcia — dystans. Kobiety coraz częściej stoją naprzeciw siebie, zamiast obok siebie.

Tak samo traktowane jest kobiece ciało. Oceniane, poprawiane, zawstydzane. Dziewczynki uczą się zbyt wcześnie, że coś w nich jest „za bardzo” albo „nie takie”. Uczą się oddzielać od swojego cyklu, emocji i naturalnych zmian. Zamiast bliskości — kontroli. Zamiast zaufania — napięcia.